W prowadzeniu terapii bardzo istotna jest motywacja do podjęcia działań. W przypadku młodszych dzieci motywatorami najczęściej są ich rodzice, którzy- zdarza się, że – dostrzegają deficyty rozwojowe swoich dzieci zanim one same są w stanie je odczuć. Kiedy pacjentami są starsze dzieci, w nich samych najczęściej budzi się chęć do podjęcia pracy nad swoimi trudnościami. W obu przypadkach bardzo ważnym zadaniem dla terapeuty jest takie skonstruowanie zajęć, aby pacjent czuł się bezpiecznie, swobodnie, aby dobrze ukierunkować jego motywację do pracy,aby zajęcia terapeutyczne przynosiły radość, a także zbliżały do założonego celu. W związku z tym, jednym z kluczowych „narzędzi” w pracy terapeuty jest stosowanie nagród.

Nagradzanie pacjenta jest bardzo istotne w procesie budowania jego pewności siebie, wiary we własne możliwości. Często stosowane są nagrody materialne (słodycze, zabawki), jednak w dzisiejszych czasach – kiedy dzieci mają niemal nieograniczony dostęp do wszelkiego rodzaju materialnych przyjemności – warto poszukać innych rozwiązań. Jednym z najlepszych jest stosowanie pochwał. Każdy z nas lubi być chwalony. Czujemy się dowartościowani, mamy poczucie, że nasza praca ma sens. Najlepiej jeśli pochwała zachowań dziecka występuje zaraz po danym zachowaniu,czy osiągnięciu jakiegoś celu – daje wtedy natychmiastowe poczucie dumy z wykonania zadania. W przypadku zajęć terapeutycznych warto powtórzyć pochwałę dziecka również pod koniec spotkania, podczas rozmowy podsumowującej pracę, docenić jego starania podczas całych zajęć- zbudujemy w ten sposób pozytywne skojarzenia dziecka z gabinetem, terapeutą, całą sytuacją towarzyszącą przychodzeniu na zajęcia.

Oprócz werbalnych nagród jakimi są pochwały kierowane do dziecka warto wprowadzać również inny sposób motywowania, bazujący na współpracy, wspólnym osiąganiu celu, na sukcesie osiąganym przez współpracę. W warunkach gabinetowych jest to praca, w której wykorzystywane są różnego rodzaju układanki, puzzle. Dobieramy ćwiczenia tak, aby każdy element zadania, każdą dobrze wykonaną próbę można było nagrodzić puzzlem. Punkt kulminacyjny następuje, gdy kończymy zajęcia i mamy przed sobą obrazek-wiemy, że powstał dzięki wspólnej pracy, opowiadamy, co się na nim dzieje, razem bijemy brawo. Takie zbudowanie zajęć z dzieckiem wymaga dłuższej koncentracji na zadaniu, ale też ją rozwija – zwłaszcza w przypadku dzieci, które mają problemy z koncentracją uwagi. W warunkach domowych (poza powtarzaniem zadań z zajęć podczas wykonywania prac domowych) podobnym zadaniem może być wspólne z dziadkami gotowanie prostych potraw, pieczenie ciasteczek, sprzątanie – wszelkie zajęcia, w których widzimy wspólnie osiągnięty cel, sukces: pyszne przekąski, czy ciasteczka, czysty pokój, ułożone zabawki. W ten sposób przenosimy zachowania gabinetowe na grunt bliższy dziecku, a przez to bardziej bezpieczny, przystępny.

Każdy z nas lubi wiedzieć, że jego praca jest doceniana, potrzebna, ważna, dlatego doceniajmy nasze dzieci, chwalmy, nagradzajmy. Szukajmy nowych sposobów, wymyślajmy własne, aby dawać poczucie sukcesu i radości, ale jednocześnie nie pielęgnować przekonania, że najważniejsze jest to, co materialnie otrzymamy za wykonanie zadania. Próbujmy budować relację poprzez współpracę oraz wspólne osiąganie sukcesów.